Darkness

Yes, tonight I’m tired. Not tired of taking care of Joan—never that. I am tired of life itself. Looking back over the years, it feels as though I’ve witnessed nothing but turmoil and suffering. Wars that seemed endless—Korea, Vietnam, Iraq, Afghanistan—each one claiming lives, tearing apart families, and leaving scars that never truly heal. And through it all, I've watched as crooked and corrupt political leaders have only been concerned with securing their own power, holding onto their positions, and caring little for the people they were meant to serve. Amidst all of this, there’s been the ever-present presence of hate, racism, and the constant fight just to survive. What kind of life is that? What kind of world is this, where peace and unity seem so far out of reach?

Still, I’ve had moments of joy in my life. There have been times of happiness and fulfillment—playing guitar, holding my son in my arms, meeting Joan, building my own house with my own hands, and marrying Joan. These memories have been the bright spots in what has often been a dark world. But now, each week, I feel like I lose a little more of her. Her light dims just a bit more each day, and it’s hard to bear. The woman I’ve loved for so long is slipping away, and all I can do is watch. It’s a pain that never quite goes away, and I only wish I could live as long as she does, to hold on just a little longer.

I’ve always considered myself an optimist. I’ve always tried to find the silver lining, the hope in any situation. But lately, when I look at the country of my birth, I see it unraveling before my eyes. It’s being torn apart by division, greed, and ignorance, and it feels like we’re all helpless in the face of it. I want to believe that there’s still light ahead, still hope to cling to. But tonight, it’s hard to see that light at all. Tonight, it feels like it’s gone, swallowed up by the darkness.

 Tak, dziś wieczorem jestem zmęczony. Nie zmęczony opieką nad Joan - nigdy. Jestem zmęczony samym życiem. Patrząc wstecz na te lata, mam wrażenie, że byłem świadkiem tylko zamieszania i cierpienia. Wojny, które wydawały się nie mieć końca - Korea, Wietnam, Irak, Afganistan - każda z nich pochłaniała życie, rozdzierała rodziny i pozostawiała blizny, które nigdy się nie zagoją. I przez to wszystko obserwowałem, jak nieuczciwi i skorumpowani przywódcy polityczni byli zainteresowani jedynie zapewnieniem sobie władzy, utrzymaniem swoich stanowisk i niewiele dbali o ludzi, którym mieli służyć. Pośród tego wszystkiego zawsze obecna była nienawiść, rasizm i ciągła walka o przetrwanie. Co to za życie? Co to za świat, w którym pokój i jedność wydają się tak daleko poza zasięgiem?

Mimo to miałem w życiu chwile radości. Były chwile szczęścia i spełnienia - gra na gitarze, trzymanie syna w ramionach, spotkanie z Joan, zbudowanie własnego domu własnymi rękami i poślubienie Joan. Te wspomnienia były jasnymi punktami w często mrocznym świecie. Ale teraz, każdego tygodnia, czuję, że tracę jej trochę więcej. Jej światło przygasa każdego dnia i trudno to znieść. Kobieta, którą kochałem od tak dawna, odchodzi, a ja mogę się tylko temu przyglądać. To ból, który nigdy nie ustępuje, a ja chciałbym żyć tak długo jak ona, by wytrzymać jeszcze trochę dłużej.

Zawsze uważałem się za optymistę. Zawsze starałem się znaleźć pozytywny aspekt, nadzieję w każdej sytuacji. Ale ostatnio, kiedy patrzę na kraj, w którym się urodziłem, widzę, jak rozpada się na moich oczach. Jest rozdzierany przez podziały, chciwość i ignorancję, i wydaje się, że wszyscy jesteśmy wobec tego bezradni. Chcę wierzyć, że przed nami wciąż jest światło, wciąż nadzieja, której możemy się trzymać. Ale dzisiejszej nocy trudno jest w ogóle dostrzec to światło. Dziś wydaje się, że zniknęło, pochłonięte przez ciemność.

Przetłumaczono z DeepL.com (wersja darmowa)